Шу’ара сүресі

Мәтінде қандай да бір қателіктер байқасаңыздар
хабарласуыңызды өтінеміз: kzkuran.kz

Аса қамқор, ерекше мейірімді Алланың атымен бастаймын.

Та Син Мим. (1)

Бұл айқын Құранның аяттары. (2)

(Мұхаммед Ғ.С.) Олар иман келтірмеді деп, өзіңді жоя жаздадың. (3)

Егер қаласақ, Оларға аспаннан бір мұғжиза түсірер едік те, оған бой ұсынушыларға айналар еді. (4)

Оларға Рахманнан жаңа бір үгіт келсе-ақ болды, олар одан бет бұрады. (5)

Олардың жасынға шығарып, мазақтаған нәрселерінің түсінігі өздеріне жалғастырылады. (6)

Олар жер жүзіне қарамай ма? Онда әр түрлі көркем өсімдіктөр өсірдік. (7)

Рас бұнда ғибрат бар да, олардың көбі сенуші емес. (8)

(Мұхаммед Ғ.С.) Раббың тым үстем, ерекше мейірімді. (9)

Сол уақытта Раббың Мұса (Ғ.С.) ға: “Залым елге бар” деп үндеді: (10)

“Перғауын еліне. Олар қорықпай ма?” (11)

(Мұса Ғ.С.): “Раббым! Рас мен олардың мені жасынға шығаруынан қорқамын” деді.(12)

“Көңлім тарайым, тілім жүрмейді. Сондықтан Һарұнға да пайғамбарлық бер!” (13)

“Мен оларға күнәкармын. Сондықтан олардың, мені өлтіруінен қорқамын!” (14)

(Алла Т.): “Әсте олай емес! Екеуің де мұғжизаларымызбен барыңдар. Расында Біз сендермен бірге әр нәрсені естиміз” деді. (15)

“Дереу екеуің Перғауынға баршы: “Біз бүкіл әлемнің Раббының елшісіміз;” (16)

“Израил ұрпақтарын бізбен бірге қоя бер!”,- (деңдер-деді). (17)

Перғауын: “Сені бала қып асырамадық па? Өміріңнен неше жыл арамызда болмадың ба?” (18)

“Ол қыларыңды қылдың. Сен нәсүкірлерденсің” деді. (19)

(Мұса Ғ.С.): “Мен ол істі істеген кезде, қателескен едім” деді. (20)

“Сондықтан сендерден қорқып, өздеріңнен қаштым. Ақыр Раббым, маған хикмет беріп, пайғамбарлардан қылды.” (21)

“Сен Израил ұрпақтарын құл қылып, маған міндетсіген игілігің осы.” (22)

(Перғауын): “Әлемдердің Раббы дегенің немене?”,- деді. (23)

(Мұса Ғ.С.): “Егер анық сенетін болсаңдар, Ол жер-көктің әрі екі арасындағылардың Раббы” деді. (24)

(Перғауын) маңайындағыларға: “Естімей отырсыңдар ма?”,- деді. (25)

(Мұса Ғ.С.): “Ол, сендердің де Раббыларың, бұрынғы ата-бабаларыңның да Раббы” деді. (26)

(Перғауын): “Тақ осы сендерге жіберілген Пайғамбар, мүлде жынды” деді. (27)

(Мұса Ғ.С.): “Егер түсінетін болсаңдар, Ол шығыс, батыстың және екі арасындағылардың Раббы” деді. (28)

(Перғауын): “Егер менен басқаны тәңір етіп алсаң, әрине сені түрмеге саламын.”,- деді. (29)

(Мұса Ғ.С.): “Егер саған ашық дәлел келтірсем де ме?”,- деді. (30)

(Перғауын): “Ал әкел. Егер шын айтушылардан болсаң” деді. (31)

Сонда ол, таяғын тастады да сол уақытта көрнеу айдаһар болды. (32)

Тағы қолын шығарды. Ол, қараушыларға аппақ көрінді. (33)

(Перғауын) айналасындағы бастықтарға: “Рас мынау, тым білгіш сиқыршы екен” деді. (34)

“Сиқырымен жерлеріңнен шығарғысы келеді. Ал бұған не бұйырасыңдар?” (35)

Олар: “Бұны да туысын да тоқтата тұрып, қалаларға жинаушыларды жібер” десті. (36)

“Бүкіл білгіш сиқыршыларды саған әкелсін!” (37)

Сонда белгілі күндегі орынға сиқыршылар жиналды. (38)

Адамдарға да: “Сендер жиналдыңдар ма?”,- делінді. (39)

(Ел): “Егер жеңіске ие болса, әрине сиқыршыларға ереміз” (десті). (40)

Сиқыршылар келген сәтте, Перғауынға: “Егер біз жеңсек, әрине бізге сыйлық бар емес пе?”,- деді. (41)

(Перғауын): “Я, рас сендер онда маған жақындардан боласыңдар” деді. (42)

Мұса (Ғ.С.) сиқыршыларга: “Немене тастасаңдар қане тастаңдар” деді. (43)

Сонда олар арқандарымен таяқтарын тастап: “Перғауынның абыройы үшін біз жеңіске ие боламыз” десті. (44)

Сонда Мұса (Ғ.С.) да таяғын тастады. Дереу ол, олардың жасанды нәрселерін жалмай бастады. (45)

Сондықтан сиқыршылар сәждеге жығылды. (46)

“Әлемнің Раббына иман келтірдік” десті. (47)

“Мұса мен Һарұнның Раббына.” (48)

(Перғауын) оларға: “Мен сендерге рұқсат беруден бұрын оған иман келтірдіңдер ме? Рас ол сендерге сиқыр үйреткен үлкендерің екен. Енді білесіңдер; әлбетте қол-аяқтарыңды шадырлата кесемін, тіпті бәріңді асамын” деді. (49)

(Сиқыршылар): “Оқасы жоқ. Раббымызға қайтамыз” деді. (50)

“Расында біз сенгендердің алды болғандығымыздан, Раббымыздың қателерімізді жарылқауын үміт етеміз.” (51)

Мұса (Ғ.С.) ға: “Құлдарымды түн қатырып әкет. Сөз жоқ, қуаланасыңдар” деп уахи еттік. (52)

Сонда Перғауын қалаларға жинаушылар жіберді. (53)

“Расында бұлар (Израил ұрпақтары) аз топ” (деді). (54)

“Сонда да олар бізді ашуландыруда.” (55)

“Расында біз сақ бір топпыз.” (56)

Сөйтіп (Перғауындықтарды) бақшаларынан, бұлақтарынан шығардық. (57)

Сондай-ақ қазыналарынан, салтанатты мекендерінен де. (58)

Осылайша оларға Израил ұрпақтарын мұрагер қылдық. (59)

Сонда олар, Израил ұрпақтарын күн шыға қуды. (60)

Екі топ бірін-бірі көрген сәтте, Мұса (Ғ.С.) ның жолдастары: “Сөз жоқ, қолға түстік” деді. (61)

(Мұса Ғ.С.): “Әсте, шынында Раббым бізбен бірге. Маған жол көрсетеді” деді. (62)

Мұса (Ғ.С.) ға: “Таяғыңмен теңізді ұр!”,- деп уахи еттік. Сонда (теңіз) жарылып, әр бөлімі асқар таудай болды. (63)

Артқыларды да сол жерге жақындаттық. (64)

Мұса (Ғ.С.) ны да онымен бірге болған адамдардың барлығын құтқардық. (65)

Сосын басқаларды суға батырдық. (66)

Әрине бұнда ғибрат бар. Сонда да олардың көбі нанбады. (67)

Расында Раббың Ол, аса үстем, тым мейірімді. (68)

(Мұхаммед Ғ.С.) оларға Ыбырайым (Ғ.С.) ның Қиссасын баян ет; (69)

Сол уақытта ол әкесіне, еліне: “Неменеге табынасыңдар?”,- деді. (70)

Олар: “Бұттарға шоқынамыз, оларға мүлде мүлгудеміз” деді. (71)

(Ыбырайым Ғ.С.): “Олар шақырғандарыңда ести ме?”,- деді. (72)

“Немесе олар сендерге пайда, зиян келтіре ала ма?” (73)

Олар: “Жоқ, аталарымызды осылай істеген түрде таптық” деді. (74)

“Ал енді неменеге табынғандарыңды көрдіңдер ме?”,- деді. (75)

“Сендер де, бұрынғы аталарың да.” (76)

“Әлемдердің Раббынан басқа, олар менің дұшпаным.” (77)

“Ол, мені жаратқан, маған тура жол көрсетеді.” (78)

“Ол, маған жегізеді де, ішкізеді.” (79)

“Ол, қашан ауырсам, маған шипа береді.” (80)

“Ол, мені өлтіреді де, сонсоң тірілтеді.” (81)

“Ол сондай Алла, киямет күні қателерімді жарылқауын үміт етемін.” (82)

“Раббым маған даналық беріп, мені игілерге қоса көр!” (83)

“Мені кейінгі нәсілдердің тілінде де шынайы үлгі қыла көр!” (84)

“Мені, нығметті жаннаттың мұрагерлерінен қыл!” (85)

“Әкемді жарылқа! Өйткені ол, адасушылардан.” (86)

“Қабірден тұратын күні мені мұңайтпа!” (87)

“Ол күні мал да, балалар да пайда бермейді.” (88)

“Бірақ кім Аллаға нағыз жүрекпен келсе ғана (пайда береді)”. (89)

Тақуаларға жаннат жақындатылады. (90)

Азғындарға тозақ көрсетіледі. (91)

Оларға: “Табынатындарың қайда?”,- делінеді. (92)

“Алладан өзгелер, сендерге жәрдем ете ме? Яки өздеріне жәрдем ете ала ма?” (93)

Табынылғандар да, азғындар да тозаққа етбетінен құлатылады; (94)

Ібілістің әскерлері де тұтас. (95)

Олар онда былай деп таласады: (96)

“Аллаға серт, адасқан-ақ екенміз ғой!” (97)

“Сендерді Әлемнің Раббына теңеуші едік.” (98)

“Бізді күнәкарлар-ақ адастырған екен.” (99)

“Енді біздің ешбір шапағатшымыз жоқ.” (100)

“Жан күйер достымыз да жоқ.” (101)

“Әттең! Қайтарылсақ, иман келтіргендерден болар едік.” (102)

Рас осы да бір ғибрат бар. Дегенмен олардың көбі иман келтірмеді. (103)

(Мұхаммед Ғ.С.) расында Раббың тым үстем, аса мейірімді. (104)

Нұх (Ғ.С.) тың елі де пайғамбарларды жасынға айналдырды. (105)

Сол уақытта, олардың туысы Нұх (Ғ.С.): “Қорықпайсыңдар ма?”,- деді. (106)

“Рас мен сендер үшін сенімді бір Елшімін.” (107)

“Енді Алладан қорқып, маған бағыныңдар.” (108)

“Бұған Сендерден ақы сұрамаймын, менің ақым әлемдердің Раббына тән.” (109)

“Алладан қорқып, маған бағыныңдар.” (110)

Олар: “Саған қор кісілер ерді деп, иман келтірейік пе?”,- десті. (111)

(Нұх Ғ.С.): “Олардың не істегендерін білмеймін” деді. (112)

“Егер сезетін болсаңдар, олардың есебі Раббыма тән.” (113)

“Иман келтіргендерді қумаймын.” (114)

“Сондай-ақ мен ашық бір ескертушімін.” (115)

Олар: “Әй Нұх! Егер тыйылмасаң, әрине таспен атқыланғандардан боласың” деді. (116)

“Раббым! Рас мені, елім жасынға шығарды” деді. (117)

“Енді менімен олардың арасына нақ үкім бер! Мені де, мені мен бірге мүміндерді де құтқар!” (118)

Сонда оны да, онымен бірге болғандарды да толы кемеде құтқардық. (119)

Сосын, кейін қалғандарды суға батырдық. (120)

Рас бұнда анық ғибрат бар. Сонда да олардың көбі сенбейді. (121)

Рас Раббың үстем де, мейірімді. (122)

Ғад елі де елшілерді жасынға шығарды. (123)

Сол уақытта оларға туыстары Һұд (Ғ.С.): “Қорықпайсыңдар ма?”,- деді. (124)

“Рас сендерге сенімді Елшімін.” (125)

“Алладан қорқып, маған бағыныңдар.” (126)

“Бұған сендерден ақы сұрамаймын. Ақым әлемдердің Раббына тән.” (127)

“Әр төбеге әншейін ескерткіш құрылыс жасайсыңдар ма?” (128)

“Дүниеде мәңгі қалу үмітімен мықты сарайлар жасайсыңдар ма?” (129)

“Қашан ұстасаңдар, қатты зорекерлікпен ұстадыңдар!” (130)

“Енді Алладан қорқып, маған бағыныңдар.” (131)

“Сендерді білген нәрселеріңмен қамтамасыз еткен Алладан қорқыңдар.” (132)

“Сендерге малдар, балалар берді” (133)

“Бақшалар, бұлақтар берген (Алладан қорқыңдар).” (134)

“Сендерге болатын ұлы күннің азабынан қорқамын.” (135)

Олар: “Сен уағыздасаң да, уағыздамасаң да бізге бірдей” десті. (136)

“Бұл бұрынғылардың ғана салты.” (137)

“Біз азапқа душар болмаймыз.” (138)

Сонда олар оны жасынға айналдырды да оларды жоқ еттік. Расында бұнда бір өнеге бар. Дегенмен олардың көбі сенбеген еді. (139)

(Мұхаммед Ғ.С.) Әрине Раббың Ол, тым үстем, ерекше мейірімді. (140)

Сәмүд елі де елшілерді жасынға айналдырды. (141)

Сол уақытта туыстары Салих (Ғ.С.): “Алладан қорықпайсыңдар ма?”,- деді. (142)

“Рас мен сендер үшін сенімді бір Елшімін.” (143)

“Алладан қорқып, маған бағыныңдар.” (144)

Бұған сендерден ақы сұрамаймын. Менің ақым әлемдердің Раббына міндетті.” (145)

“Сендер осы жерде бейбіт қала аласыңдар ма?” (146)

“Бақшаларда, бұлақтарда.” (147)

“Егіндерде, жұмсақ қауашақты құрма ағаштарында?” (148)

“Сондай-ақ таулардан ойып, шеберлікпен үй жасайсыңдар ма?” (149)

“Алладан қорқыңдар да маған бағыныңдар.” (150)

“Шектен шығушылардың әміріне бағынбаңдар.” (151)

“Олар жер жүзінде бұзақылық істеп, түзушілік қылмайды.” (152)

Олар Салих (Ғ.С.) қа: “Шынында сен жадыланғандардансың” десті. (153)

“Сен біз сияқты ғана адамсың. Егер шыншыл болсаң, бір белгі әкел.” (154)

(Салих Ғ.С.): “Міне, белгі бір аруана. Су кезегі бір күн оныкі де, бір белгілі күн сендердікі” деді. (155)

“Оған жаман ниетпен соқтықпаңдар. Онда сендерді ұлы күннің апаты қолға алады” (156)

Олар, оны өлтіріп, тастады да өкініште болды. (157)

Сонда оларды апат қолға алды. Расында бұнда ғибрат бар. Олардың көбі сенбеген еді. (158)

Расында Раббың тым үстем, ерекше мейірімді. (159)

Лұт елі де елшілерді жасынға айналдырды. (160)

Сол уақытта туыстары Лұт (Ғ.С.): “Қорықпайсыңдар ма?”,- деді. (161)

“Мен сендерге сенімді бір Елшімін.” (162)

“Енді Алладан қорқыңдар да маған бой ұсыныңдар.” (163)

“Бұған сендерден ақы сұрамаймын. Менің ақым әлемдердің Раббына міндетті.” (164)

“Дүниеде (қатындар тұрып,) еркектерге қосыласыңдар ма?” (165)

“Раббыларыңның сендер үшін жаратқан әйелдеріңді тастайсыңдар ма? Сендер асқынған елсіңдер.” (166)

Олар: “Әй Лұт! Егер тыйылмасаң, әлбетте (жұрттан) шығарыласың” десті. (167)

Лұт (Ғ.С.): “Әрине мен сендердің қылықтарыңнан жиіркенемін” деді. (168)

“Раббым, мені, семьямды бұлардың қылықтарынан құтқар!” (169)

Сонда оны да, үй-ішін де тұтас құтқардық. (170)

Жоқ болатындардың ішіндегі кемпірден басқа. (171)

Сосын қалғандарды да жоқ еттік. (172)

Оларға жаңбыр жаудырдық. Ескерту берілгендердің жаңбыры нендей жаман! (173)

Рас бұнда бір ғибрат бар. (174)

(Мұхаммед Ғ.С.) Рас Раббың тым үстем, ерекше мейірімді. (175)

Әйке елі де елшілерді жасынға айналдырды. (176)

Сол уақытта оларға Шұғайып (Ғ.С.): “Қорықпайсыңдар ма?”,- деді. (177)

“Рас мен сендерге сенімді бір елшімін.” (178)

“Енді Алладан қорқыңдар да маған бағыныңдар.” (179)

“Сендерден бұған ақы сұрамаймын. Менің ақым әлемдердің Раббына міндетті.” (180)

“Өлшеуді толықтаңдар да кемітушілерден болмаңдар.” (181)

“Тура таразымен тартыңдар.” (182)

“Адамдардың нәрселерін кемітпеңдер (кісі хақысы жемеңдер) де жер жүзінде бұзақы болып жүрмеңдер.” (183)

“Сендер және бұрынғы нәсілдерді жаратқан Алладан қорқыңдар.” (184)

Олар: “Сен анық жадыланғансың.” деді. (185)

“Сен біз құсаған ғана адамсың. Әрі сені өтірікшілерден деп ойлаймыз.” (186)

“Егер шын айтушылардан болсаң, онда үстімізге аспанның бір кесегін түсір.” (187)

(Шұғайып Ғ.С.): “Раббым не істегендеріңді тағы жақсы біледі.” (188)

Сонда олар оны жасынға шығарды да оларды түнек күннің апаты қолға алды. Рас ол, ірі бір күннің апаты еді. (189)

Рас бұнда бір ғибрат бар. Олардың көбі сенбеген еді. (190)

(Мұхаммед Ғ.С.) Рас Раббың Ол, тым үстем, ерекше мейірімді. (191)

Күдіксіз бұл Құран әлбетте әлемдердің Раббының түсіргені. (192)

Оны сенімді Рұх (Жебрейіл) келтірді. (193)

Ескертушілерден болуың үшін жүрегіңе қондырды. (194)

Ап-ашық бір арап тілінде. (195)

Рас ол, бұрынғылардың кітаптарында да бар еді. (196)

Израил ұрпақтарының ғалымдарының бұны білулері, олар үшін бір дәлел болмай ма? (197)

Егер ол Құранды араптан басқа бір бөгдеге түсірсек те; (198)

Ол бұны оларға оқыса да олар оған және сенбес еді. (199)

Осылайша Құранды күнәкарлардың жүректеріне қойдық. (200)

Күйзелтуші азапты көргенге дейін оған сенбейді. (201)

Азап Оларға, олар сезбеген түрде кенеттен келеді. (202)

Сонда олар: “Бізге бір мұрса берілер ме екен?”,- дейді. (203)

Ал сонда олар: Азабымыздың тездетілуін тілей ме? (204)

(Мұхаммед Ғ.С.): Көрдің бе? Оларды жылдарша қамтамасыз етсек те, (205)

Сонсоң Оларға уәде етілген апат келсе; (206)

Оларды пайдаланған нәрселері қорымайды. (207)

Бір кентті жоқ еткен болсақ, әлбетте олар үшін ескертуші болған; (208)

Ескерту берілген. Зұлымдық қылушы емеспіз. (209)

Бұл Құранды шайтандар түсірмеді. (210)

Оларға лайық та емес. Шамалары да келмейді. (211)

Рас олар тыңдаудан мүлде ұзақтастырылған. (212)

(Мұхаммед Р.С.) Алламен бірге тәңір шақырма. Онда сен де азапқа ұшыраушылардан боласың. (213)

Жақын ағайындарыңа ескерт! (214)

Мүміндерден саған ергендерге қанатыңды жай. (215)

Сонда егер олар өзіңе қарсы шықса, онда: “Сендердің істегендеріңнен бездім” де. (216)

Өте үстем, ерекше мейірімді Аллаға тәуекел ет. (217)

Ол, сені тіке тұрған сәтте, көріп тұрады; (218)

Сәжде қылушылардың арасында айналып жүргеніңді де. (219)

Рас Ол Алла, әр нәрсені естуші, білуші. (220)

Шайтандар кімге түседі, сендерге хабар берейін бе? (221)

Олар әрбір өтірікші, күнәкарға түседі. (222)

Олар шайтандарға құлақ салады. Олардың көбі өтірікші. (223)

Ақындарға азғындар ереді. (224)

Рас олардың ойпаттарда қаңғып, жүргенін көрмедің бе? (225)

Рас олар істемеген істерін айтады. (226)

Бірақ иман келтіріп, ізгі іс істегендер, Алланы көп зікір еткендер, зұлымдық көргеннен кейін кек алғандар басқа. Ол зұлымдық қылғандар, жақында қалай айналдырылатындарын біледі. (227)

Құранды сайтқа қою  |  Намаз уақыттары  |  Хадистер
Хатым  |  Ораза  |  Islam.kz
© 2008-2017 Құран Кәрім [BETA]